Grid View
List View
Reposts
  • sagar_09 40w

    #sgr09

    क्षणभंगुर !

    शब्द कशाला माणसाचा
    मी अपुला कुत्रा पाळतो ,
    थेंब हवा कुणा पावसाचा
    मी अपुला अश्रू ढाळतो !

    फुलं कशा देवा चढवू
    मी माझा जीव माळतो ,
    तेल फुका पणतीत ठेवू
    मी माझा मला जाळतो !

    वर्षा कामाची देह भिजला
    आत्मा उगा एकटा वाळतो ,
    काळ कधीचा दारी आला
    आत्मा उगा वेळ टाळतो !

    चाळण झाली पुरती माझी
    तरी अजूनही व्यर्थ चाळतो ,
    निजली निवांत काया माझी
    तरी अजूनही रक्त गाळतो !
    ©अज्ञातवासी

    Read More

    .

  • sagar_09 41w

    वरात दे !

    सोयीनुसार सदैव साथ दे
    मरणोत्तर सोडून कात दे !

    जमेल तेव्हा हसून पाहा
    खुशाल दुःखाला दात दे !

    घिरट्या मार तुटून पड
    समोरासमोर ती मात दे !

    जप रे नशिबाच्या ओव्या
    अखेरीस कर्माला हात दे !

    चालू राहूदे मुखवटे डाव
    पाठोपाठ सदैव घात दे !

    किरणे बिछाना नव्हे ऊन
    उशाशी स्वप्नांची रात दे !

    जरूर नाचेल मीही तेव्हा
    एक शेवटची वरात दे !
    ©अज्ञातवासी

  • sagar_09 60w

    #sgr09

    अज्ञानी - ज्ञानी - आत्मज्ञानी - सदगुरू कृपे !

    Read More

    अज्ञानी !

    मावळला सुर्य
    संगतीला चंद्र
    तरी का हा जीव
    अज्ञानी अंधारात !

    काळोखाचा वारा
    भयाचा सुगंध
    मानवी हा देह
    भ्याड नपुंसक !

    किती काय बोला
    किती काय सांगा
    करी खरे स्वतःचे
    कोटीचा हो मूढ !

    चाले वेडेवाकुडे
    करी दुःखाशी सलगी
    सोयीनुसार करी
    आपली सोयरे निश्चित !

    भाग्य म्हणे माझे
    कर्म न तो करी
    रिताच तो राही
    विना आत्मज्ञानी !
    ©अज्ञातवासी

  • sagar_09 60w

    येण्याने तिच्या !

    नकळत होऊन जाते
    नाते नवेच बनू लागते ,
    ओठांवरती आपल्या मग
    हसू नवेच खुलू लागते !

    सारे जग आपणास
    निराळेच भासू लागते ,
    येण्याने कोणाच्या
    आपले जीवनच बदलू लागते !

    आरश्याशी आपली मैत्री
    हल्ली घट्ट होऊ लागते ,
    काव्यमय सारेच मग
    आपणास वाटू लागते !

    मुकपणेच संवाद साधणे
    आपणासही जमू लागते ,
    येण्याने कोणाच्या
    आपले जीवनच बदलू लागते !

    रंगहीन चित्रही आपणास
    रंगीत ते दिसू लागते ,
    कोमजलेले ते फुलही
    पुन्हा नव्याने उमलू लागते !

    अवकाशापरी जीवनात आपल्या
    नवीच चांदणी चमकू लागते ,
    येण्याने तिच्या
    आपले जीवनच बदलू लागते !
    ©अज्ञातवासी


    #sgr09

    Read More

    ।। येण्याने तिच्या ।।
    ( मथळा पाहा )
    ©अज्ञातवासी

  • sagar_09 60w

    " विसावा ! "

    नऊ महिन्यांच्या शोधानंतर
    अस्तित्वाचा सुगावा लागतो ,
    जन्मताच आपल्याला मग
    आवाज रडण्याचा करावा लागतो !

    पडत पडत , रांगत रांगत
    धडा जीवनाचा शिकावा लागतो ,
    काहीएक करण्याआधी
    चटका तव्याचा लागावा लागतो !

    पहिले पाऊल टाकण्यासाठी
    आधार भिंतीचा घ्यावा लागतो ,
    बोबडे बोल उच्चारण्यासाठी
    आवाज श्रीचा ऐकावा लागतो !

    एकदोन अन् बाराखडी सोबत
    घास गणिताचा खावा लागतो ,
    रडत रडत मग आपणास
    मार्ग शाळेचा धरावा लागतो !

    मित्र मैत्रिणी अन् शिक्षक
    आदर नात्यांचा राखावा लागतो ,
    हसत खेळत आपणास तो
    संवाद प्रेमाचा साधावा लागतो !

    होते कॉलेज मिळते डिग्री मग
    मांडव लग्नाचा उभारावा लागतो ,
    एकमेकांच्या मग सोबतीने
    रथ कुटुंबाचा ओढावा लागतो !

    असेच कायम दौडत राहून
    आवाज टापांचा करावा लागतो ,
    अंती मात्र आपणास हो
    श्वास अखेरचा मोजावा लागतो !

    गेल्यानंतर आपणास मग
    विधी स्वतःचा पाहावा लागतो
    सरण्यावरच्या ह्या प्रवासात
    आधार "विसाव्याचा" घ्यावा लागतो !
    ©अज्ञातवासी


    #sgr09

    Read More

    ।। विसावा ।।
    ( मथळा पाहा )
    ©अज्ञातवासी

  • sagar_09 60w

    भटकंती !

    वाट अंधारी , कोणास तारी
    लाट किनारी , सर्वांस मारी !

    रक्ताच्या गाठी , कडवट नाती
    पोकळ लाठी , होतेच माती !

    क्षणात इथे , क्षणात तिथे
    सर्वची रिते , सर्वची रिते !

    खोटा विचार , खोटा संसार
    देई हुंकार , देई हुंकार !

    चेहऱ्यावर मुखवटा , किती रंगछटा
    खालीची राहतो , आयुष्याचा ओटा !

    गारच वारा , आठवणींच्या गारा
    कुणाचा असतो , मनावर थारा !

    जायी हिंडावया , पाय बावळी
    नित्यची फसवे , मन चांडाळी !

    अवगुणी देह , सदगुणी कोण
    संत म्हणती , तुच ओळख !

    अंतरीच देव , तरी धडपड
    व्यर्थ भटकंती , तुझी वणवण !
    ©अज्ञातवासी

  • sagar_09 60w

    आपलं म्हणणार असावं !

    कधीतरी वाटतं आपलंही ते पहिलं
    आणि शेवटच प्रेम असावं ,
    कधीतरी वाटतं आपल्यालाही कोणीतरी
    आपलं म्हणणार असावं !

    कधीतरी वाटतं असावं आपलंही कोणीतरी
    ज्याला फक्त आपल्यातच त्याच विश्व दिसावं ,
    ज्याच्यासाठी आपणही दिवसरात्र झुरावं
    न सांगता त्यानेही आपल्या मनातलं सारं ओळखावं !

    कोणीतरी आपलीही घरी वाट बघत असावं
    त्याच्यासाठी आपणही लवकर काम आवरावं ,
    आयुष्याचे गीत दोघांनी मिळून सुरेल बनवावं
    अलगद आपण त्याचच ते होऊन मग जावं !

    त्याच्या सोबतचा प्रत्येक क्षण ह्रदयात साठवावा
    नजरे नजरेतच एकमेकांशी संवाद प्रेमळ साधावा ,
    मुकपणेच कित्येक संभाषणे आपली व्हावी
    शब्दांची उणीव कोणास कधी न ती भासावी !

    कधीतरी वाटतं आपलंही ते पहिलं
    आणि शेवटच प्रेम असावं ,
    कधीतरी वाटतं आपल्यालाही कोणीतरी
    आपलं म्हणणार असावं !
    ©अज्ञातवासी


    #sgr09

    Read More

    आपलं म्हणणार असावं !
    ( मथळा पाहा )
    ©अज्ञातवासी

  • sagar_09 60w

    आलाप !

    नवी पहाट नवीच आशा ,
    उजळून गेल्या दाही दिशा !

    निळे आकाश निळाच सागर ,
    सोन्याने सजला धरणीचा नांगर !

    सोनेरी किरणे धरणीवर आली ,
    वसुंधरा पुर्णतः सुवर्णमय झाली !

    झाले चैतन्यमय वातावरण सारे ,
    समृद्धीचे वाहले मग वारे !

    काळोखाचा तो अंत झाला ,
    भटका जीव शांत झाला !

    सारेजण एकत्र हो आले
    तारे भूमीवरच चमकू लागले !

    हातात दिला जेव्हा हात
    विश्वासाचा झाला मिलाप ,
    एकाच सुरात गायला तेव्हा
    एकजुटीचा तो आलाप !
    ©अज्ञातवासी

  • sagar_09 60w

    हनुमान !

    गेलेला भूत , येणारा भविष्य , चालू मात्र वर्तमान असे
    क्षणात घडे क्षणात बिघडे , काळ भलताच गतिमान असे !

    नाना तऱ्हेचे जीव क्षितीवर , नवखंड अन् सप्त ते सागर
    एक तिथे संशयाचा पुतळा , मूढ अज्ञानातच रममाण असे !

    निळा रंग , विशाल महाकाय , अथांग असा तो महासागर
    शांत दिसला किती जरी , अंतरी लाटांचा थैमान असे !

    मोहाच्या वाटा अनेक इथे , मोह त्यांचा कदापि न सुटे
    अवकाळी पाऊस , तडाखा ऊन्हाचा , भ्रमिष्ट सारे हवामान असे !

    चार भिंतीच्या आत लपून , कित्येक वार करतात विषय
    त्यांना ही जो हरवून दाखवी , तोच खरा शक्तिमान असे !

    बदलले आहे चक्र सारे , उधळे चित्रविचित्र रंग चोहीकडे
    कोण भाऊ न् कोण दादा , कशाचा इथे अनुमान असे ?

    कलियुगाच्या ह्या जाळ्यात , कैक आपला श्वास आवळे
    एक तेथे निर्धास्त चाले , तो भक्त रामाचा "हनुमान" असे !
    ©अज्ञातवासी

  • sagar_09 60w

    हाव !

    कितीही काही झाले तरी , फरक कोणाला पडत नाही
    सोडून गेला कोणी जरी , कोणाचे काही अडत नाही !

    निरंतर धावण्याचा खेळ , अवघा असाच चालू राहतो
    सडले एखादे फळ जरी , सबंध झाड काही सडत नाही !

    सात्त्विकाला येथे मतिमंद म्हणतात , म्हणतंही असतील
    मतिमंद ते सारेच आहे , जे कोणासाठीही रडत नाही !

    भंगली स्वप्ने , सुटले हात , सुटले सारेची आता
    शेवट निकट आला जरी , मनासारखे काही घडत नाही !

    कितीही टाळे लावले , कितीही खोलात फेकले आपण
    तरी सत्य जीवनाचे ह्या , काहीएक दडत नाही !

    वृद्ध झाले , थकले आता , दुरावले सारे आप्तेष्ट
    तरी ती "हाव" आतली , ती काही झडत नाही !
    ©अज्ञातवासी