• nithyaji 9w

    വാക്കുകൊണ്ടു മുറിഞ്ഞാൽ ഉള്ളിൽ ചോര പൊടിയും. എനിക്കതു നന്നായിട്ടറിയാം. വല്ലാതെ ദേഷ്യം വരുമ്പോ ഞാൻ പരിസരങ്ങളോടു കലഹിക്കും. മനുഷ്യരോടല്ല, എന്തുപറഞ്ഞാലും കൂസലില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതിനോട്... കാറ്റത്തു വലിച്ചടഞ്ഞ വാതിലുകളോട്, ജനാലകളോട്, കരഞ്ഞു ബഹളം കൂട്ടുന്ന കാക്കകളോട്, വച്ചാൽ വച്ചിടത്തു കാണാത്തത്തിനോടൊക്കെയും!
    സങ്കടങ്ങളുടെ മഴക്കാറ് മൂടുമ്പോ എനിക്ക് ഒളിച്ചോടാനറിഞ്ഞുകൂടാ. നനയുക തന്നെവേണം. ഓർമ്മകളുടെ തിരയിളക്കങ്ങളിൽ മുങ്ങിനിവരണം. നനവുണങ്ങും വരെ കാറ്റേൽക്കണം.

    ഉള്ളാകെ സന്തോഷം നിറയുമ്പോഴൊക്കെ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ചിരിക്കണം. പ്രണയഗാനങ്ങൾക്ക് കാതോർക്കണം. എൺപതുകളിലെയും തൊണ്ണൂറുകളിലെയും മലയാള സിനിമകൾ തിരഞ്ഞുപിടിച്ചു കാണണം. കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളെ അവ എത്ര മനോഹരമായി സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നെന്ന് അത്ഭുതംകൂറണം. പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിൽ നിന്ന് പ്രിയപ്പെട്ടൊരു വരി തിരഞ്ഞുപിടിച്ചു അതിന്റെ ആഴങ്ങളെ മിഴിപൂട്ടി അറിയണം.
    സ്നേഹത്തിന്റെ തിരയിളക്കങ്ങളിൽ പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങളെ, നനവൂറുന്ന വാക്കുകളെ ഓർത്തോർത്ത് കണ്ണുനിറയണം.
    ആകുലതകളുടെ ഞണ്ടിറുക്കങ്ങളിൽ ഉറക്കെപ്പാടണം.

    ഇടയ്ക്ക് വല്ലപ്പോഴും എഴുതണമെന്നു തോന്നുമ്പോൾ അറിയാവുന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ മനസ്സു കുറിച്ചുവയ്ക്കും. ശാന്തമായ സന്ധ്യകളിൽ അൽപനേരം ആകാശം നോക്കി മൗനമാകും.
    എല്ലാ നിറമില്ലായ്മകളുടെയും ഇടയിൽ ജീവിതത്തിന് എവിടെയോ പച്ചപ്പുള്ളതുപോലെ തോന്നും. യാന്ത്രികതകളുടെ ഇടയിൽ അതിന്റെ ചലനങ്ങൾക്ക് ഏതോ വശ്യതയുള്ളതുപോലെയും.
    ©nithyaji