• moonbelle 102w

    "....വേണ്ട Sir.. മാഡം സാറിനോട്‌ rest എടുക്കാൻ പറഞ്ഞു. എന്തിനാ വെറുതെ..
    എഴുതീത് കൊടുത്തയച്ചാ മതിയെന്നാ പറഞ്ഞേ.."

    "ആന്നോ...ഉം.. ശരി ശരി...
    ആ ഷെൽഫിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏറ്റവും മുകളിൽ വലത്തേ അറ്റത്ത്.."

    "കിട്ടി Sir. കൊണ്ട് കൊടുത്തേക്കാം. എന്തേലും വേണോ സാറിനു? കാപ്പിയോ മറ്റൊ?"

    "വേണ്ട കൈമൾജി. വേണേൽ ഞാൻ വിളിക്കാം."

    അയാൾ പോയതിനു ശേഷവും ഞങ്ങളുടെ drink ൽ ആരാണ് വിഷം ചേർത്തത് എന്ന സംശയത്തിന്റെ പുറകെയുള്ള ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം വീണ്ടും തുടങ്ങി. "കൈമളും, പണിക്കാര് പിള്ളേരും പിന്നെ രണ്ട് ദിവസം മുന്നേ വന്ന ഗോവൻ ടീം. ഇതിൽ ഞങ്ങളോട് ശത്രുത ഉണ്ടാവാൻ മാത്രം പരിചയമുള്ള ആരുമില്ല. അപ്പോ പിന്നെ.."
    * * *
    ഏകാന്തതയുടെ മണിക്കൂറുകൾ കടന്നുപോയതു പോലുമറിയില്ല. ഒരു പരിധി വരെ, ജാലക തടാകക്കാഴ്ചകൾ മനസ്സിൽ കുളിർക്കാറ്റേകി. മൂന്നാം ദിവസം, സ്വയം ഡോക്ടറായി അവരോധിച്ച്, ശരീരനിലയിൽ സ്വല്പം പുരോഗതിയുണ്ടെന്ന് വിധിച്ച്, മധുവിനെ കാണാനുള്ള വെമ്പലിൽ ക്യാബിനു പുറത്തേക്ക് നടക്കാനുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾ തെന്നിവീഴലിൽ പര്യവസാനിച്ചു.

    "സർ... എന്തിനാ വെറുതെ.... ഞാൻ മാഡത്തിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ...
    ഭേദമായാൽ താൻ വന്നു കാണാം എന്നു... "

    കൈമളിന്റെ തിരുവായ ഉപദേശങ്ങൾ സൗജന്യമായി സമ്മാനിച്ചപ്പോൾ, അതിൽ പൗരുഷം കലർന്നതായി സംശയിച്ചു.

    * *
    ദിവസങ്ങൾ യാന്ത്രികമായി എഴുത്തും വായനയുമായി കടന്നുപോയി. കൈമളിന്റെ സഹായഹസ്തങ്ങളിലൂടെ പട്ടിണി ദേവതകളെ കാണാതെ കഴിഞ്ഞു കൂടി. കലണ്ടറിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ കളളികളിൽ ആരോ വിഷമെന്ന് എഴുതിയെന്നു, രാത്രിയാമങ്ങളിൽ ദുഃസ്വപ്നമായി, കാരണഭൂതരായ ശക്തികൾ എന്റെ ചിന്തയുടെ ശുന്യമൂകതകളെ തേടിയെത്തി.

    മധുവിന്റെ ആരോഗ്യം ഇടയ്‍ക്കിത്തിരി മോശമായിരുന്നുവെന്നും, ഇപ്പോൾ മെച്ചപ്പെട്ടാതായും കൈമൾ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു.
    പലപ്പോഴും മെസ്സേജ് അയക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, കാണാൻ പറയാൻ കൊതിച്ചെങ്കിലും എവിടെയോ അലോസരങ്ങളുടെ അജ്ഞാതഹൃദയനാദങ്ങൾ വേണ്ടെന്ന തീരുമാനത്തിലേക്കെത്തിച്ചു.

    അങ്ങനെ...

    ആടിതീർത്ത നിദ്രതൻ ആഴിയിൽ നീന്തി തുടിച്ച്, പതിയെ കരകയറവെ.....!!!

    (തുടരും #aaro)

    Read More

    .