• revathymohan 101w

    എന്റെ പകൽ കിനാവുകൾ
    മുരടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു..., കുറച്ച്
    കലാപരമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ
    നിറം മങ്ങി, കറ പിടിച്ച്‌, ഓർക്കാൻ
    മറന്ന എന്തോ പോല എവിടെയോ കളഞ്ഞങ്ങനെ ... പിന്നെ പിന്നെ
    വെറുതെ അങ്ങനെ മേളിലേക്ക്
    നോക്കി ... ആ കറങ്ങുന്ന ഫാനിന്റെ
    അടുത്തുള്ള കുത്തുകളെ നോക്കി...
    അവയെ ഒന്നിൽ നിന്നു മറ്റൊന്നിലേക്ക് യോജിപ്പിച്ച് ചിലപ്പോൾ ഒരൊറ്റ ഒന്നിലേക്ക്,
    മറ്റു ചിലപ്പോൾ വളരെ ദൂരത്തിലുള്ള രണ്ടറ്റങ്ങളാക്കിയും അങ്ങനെ..
    ചുവരിലെ കുത്തുകളെയും വെറുതെ
    വിടാറില്ല, അവയെ ചിലന്തികൾ
    ഉപേക്ഷിച്ചത് നന്നായി അല്ലെങ്കിൽ
    വിരസമായ എന്റെ പകലുകളെ...
    അല്ല എന്റെ ദിവസങ്ങളെ മുഴുവനും,
    ഓരോ കണ്ണികളിൽ യാതൊരു ചിന്തയു
    മില്ലാതെ ഒഴുകുന്ന മനസ്സിനെയും ചേർത്ത് തളച്ചിടാൻ പറ്റാതെ പോകുമായിരുന്നു...
    രാത്രിയിൽ ഇടവിട്ട് വരുന്ന ജനാല വെളിച്ചത്തിന്റെ നിഴലിൽ ആ കുത്തുകൾ
    രൂപം പ്രാപിച്ച് സംസാരിക്കാറുണ്ട്
    അവരുടെ വിചാരം ഞാനൊന്നും അറിയുന്നില്ലെന്നാണ്... എന്നിട്ട്
    കാതോർത്തു ഞാൻ കേൾക്കും
    അവരുടെ സല്ലാപങ്ങളൊക്കെയും...
    അല്ലെങ്കിലും ഉറക്കം തൊടാത്ത
    രാത്രികളിൽ ആരെങ്കി ലുമൊക്കെ
    മിണ്ടുന്നതും കേട്ടങ്ങനെ കിടക്കാൻ രസമായിരിക്കും എന്നല്ലേ... പക്ഷേ... ഇതെങ്ങനെയല്ല മിക്കവാറും കളിയാ
    ക്കലാണ്..., കരഞ്ഞു തീരാത്ത കണ്ണിന്റെ
    ഭാരവും പേറി പാതിരാത്രി യാവാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ,
    ആഹ് എന്റെ മുറിയാവുമ്പോ എന്നെ
    തന്നെ, നിങ്ങളുടെ മുറികളിൽ നിങ്ങളെ
    കുറിച്ച് ആധിപറയുന്ന കുത്തുകൾ
    കാണും. പിന്നെ സല്ലാപം... അതെന്താ
    അവർക്ക് പ്രേമിച്ചൂടെ ... നമ്മുടേത് പോലെ യൊന്നുമല്ല വർണ രൂപ ഭാവ വിവേചന
    മൊന്നുമില്ല എന്നും കാണണം മിണ്ടണം പുണരണം അത്ര തന്നെ അവർ
    കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടും അറിഞ്ഞിട്ടുമുള്ള
    കഥകൾ, കുറ്റം പറച്ചിലുകൾ, നന്മകൾ,
    അതും ഓരോ വീക്ഷണ കോണിൽ
    നിന്നും... രസമായിരുന്നു...എപ്പോഴോ
    ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞും കേൾക്കാമായിരുന്നു
    അവരുടെ കുശുകുശുപ്പ്... നല്ല കൂട്ടായിരുന്നു ഞങ്ങൾ... എന്റെ കുത്തുകൾ... ശ്ശേ...
    എന്റെ മുറിയിലെ ചുവർ കുത്തുകൾ....

    ©revathymohan

    Read More

    Lock down ആയപ്പോ വീണ്ടും
    തുടങ്ങീട്ടുണ്ട് പകൽ കിനാവുകൾ...
    പക്ഷേ... ഉറക്കമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന രാത്രികളിലാണ് അവയെ കൂട്ടാറുള്ളത്... അപ്പോ അതിനെ എന്താ പറയാ...

    ©revathymohan

    ( Read caption...)