Grid View
List View
  • poet_art 93w

    They say that if you let go of the rope, which you hold and hurt you will set free your soul. They're wrong because you either let go of the memories that have passed to the hard disk of your brain. You cannot delete them with a button. We are not numbers-based computers, we are simply aching for silence and becoming harder with everything. And once you do that, everyone will come to judge you, so avoid this criticism. Why? Because no one has ever entered your inner world to live it and no one really cares about you. Out there except gossip, fake, irony etc. What you really need is yourself, to apologize to for everything has gone through and also continuing going on,the chaos that conditions and fates bring about.
    ©poet_art

  • poet_art 93w

    Λένε ότι αν αφήσεις το σχοινί, που κρατάς και σε πληγώνει θα ελευθερωθεί η ψυχή σου. Κάνουν λάθος, διότι είτε το αφήσεις ή όχι οι αναμνήσεις που έχουν περάσει στον σκληρό δίσκο, του εγκεφάλου σου. Δεν μπορεί να τις σβήσεις με ένα delete . Δεν είμαστε υπολογιστές με αριθμούς, απλά πονάμε στην σιωπή και γινόμαστε ποίο σκληροί με όλα. Και μόλις το κάνεις αυτό όλοι θα έρθουν να σε κρίνουν, ε λοιπόν αυτή την κριτική να την αποτρέπεις. Γιατί? Γιατί κανείς δεν έχει μπει ποτέ στον εσωτερικό σου κόσμο,να τον ζήσει και κανείς δεν νοιάζεται πραγματικά για εσένα. Εκεί έξω παρά μόνο το κουτσομπολιό,η ψευτιά,η ειρωνία κτλπ. Αυτό που πραγματικά έχεις ανάγκη είναι ο εαυτός σου,να του ζητήσεις συγνώμη για όλα όσο έχει περάσει και περνά και είναι γραμμένο το χάος που οι συνθήκες και οι μοίρες τα φέρνουν έτσι.
    ©poet_art

  • poet_art 93w

    " Frighten Warrior "

    And now it's raining
    I'd like to hold her hand,
    Wrapped in my arms
    Tight.

    Listen to the echo of the rain
    Run, drip and drip
    On the balconies, make diamonds.
    Lightning since I'm not talking,
    They break out for me that humans are one with nature.

    Now I would like to look in
    Her eyes and I sing her,
    Her favorite song.
    Until the Moon comes out and
    Us Illuminate overnight.

    I did not mean to,
    I didn't plan it
    I didn't think of it in the eternal chaos,
    That is written to live.
    I fell in love with her and I'm frighten ..
    I'm afraid because is stronger
    I ever felt before about an old love.

    But now I'm afraid about
    Myself,
    Because I don't know if it gonna repeat my murder of my soul, love hurts.
    And I fell again...
    For that known-unknown woman
    Which I love.
    ©poet_art

  • poet_art 95w

    " Ανάσα ή Παγίδα? "

    Σε είδα στο όνειρο μου
    Για δεύτερη φορά, δίσταζα
    Να σου μιλήσω.

    Ήμασταν στην παραλία τα άστρα
    Να φέγγουν σαν διαμάντια και
    Το φεγγάρι ασημένιο όπως πάντα,
    Να μου δίνει κουράγιο .

    Ήσουν πάνω σε ένα βράχο
    Μέσα στο καταχείμωνο ,
    Τα μαλλιά σου να ανεμίζουν με τον
    Ρυθμό του Θεού Αιόλου.
    Και τα μάτια σου να φλερτάρουν,
    Με τα κοχύλια που κρατούσες
    Στα χέρια σου.

    Εγώ έκανα βήματα στην αμμουδιά
    Μικρά, να έρθω ποίο κοντά
    Να σε κοιτάζω και να χάνομαι
    Για λίγο, στην ειρηνική ομορφιά σου.
    Την ψυχική καθαρή αύρα σου.

    Με κατάλαβε. Με κοίταξε
    Και μου χαμογέλασε διάπλατα.
    Η παγωνιά μου καρδιά, για λίγα
    Δευτερόλεπτα πήρε μπροστά.

    Ήρθα κοντά σου, δεν με έδιωξες
    Με άφησες να μυρίσω από το άρωμα σου, να το πάρω μαζί μου .
    Την ώρα που θα ξημερώσει
    Να το έχω στα ρούχα μου επάνω.

    Εσύ που είσαι απογοητευμένη
    Πες μου ,τι να κάνω να σε έχω
    Στην γκρίζα ζωή μου?
    Στο αιώνιο σκοτάδι που του λείπει
    Η βασίλισσα και ένα ωραίο χαμόγελο,
    Να κοιτάει όταν οι δαίμονες του
    Θα ξυπνάνε?

    Δεν θέλω ήρωες και σωτήρες
    Είμαι αυτό από την μέρα,
    Που γεννήθηκα.
    Αλλά μου λείπει η αυθεντικότητα,
    Ο σεβασμός, η ζεστασιά μια αληθινής
    Αγκαλιας χωρίς αγκάθια.
    Θες να γίνεις η Βασίλισσα μου?
    Ωραία μου δεσποινίδα?
    ©poet_art

  • poet_art 96w

    " Breaking Chain's

    The images of the subconscious
    They are black and white
    Like, old movie theaters.

    I write words that come out to me
    Without thinking but in essence,
    I do it by writing incessantly
    That only comes at that moment.

    Words buried under the soil
    To my deep subconscious,
    Hidden truths that eat me
    Live, oppressed dead
    Feelings.

    This black and white film
    It's the color of reality,
    Realism and authenticity
    Of things.

    They are not miseries but the ancient ones
    Tragedies ahead, in the now
    They are compared to nothing.
    But history repeats itself.

    In my immense and infinite chaos,
    I choose now to claim
    To have this smile near me.
    It will always haunt me the past,
    The present and that it has at the same time
    In the chaos.

    I apologize to myself
    For what has passed and passes.
    The chains of exploitation, reduction, disrespect, and
    Captivity will end now.

    I'll break the chains and tie
    Those who deserve them.
    No no and no, no, yes but, how ...
    I'll just do it for a second freedom.
    No without mercy.
    ©poet_art

  • poet_art 96w

    " 3 Φλεβάρη "

    3 Φεβρουαρίου το 2020, ο ύπνος δεν με έπαιρνε να κοιμηθώ λίγο να γύρω το κεφάλι μου να πλαγιάσω στο μαλακό μαξιλάρι. Όσα έχουν γίνει η οργή και ο θυμός μέσα μου, είναι γεννημένα ποια δίδυμα . 7 η ώρα το πρωί τα μάτια μου κοιτούσαν το ταβάνι, σηκώθηκα έπλυνα τα δόντια μου,το πρόσωπο μου με κρύο νερό και έφτιαξα τον σκέτο καφέ μου. Οι σκέψεις μου να μην έχουν ηρεμήσει καθόλου, νιώθω μόνος ναι έχω τον μικρό μου έφηβο αδερφό αλλά κενό. Η ώρα πέρασε 9:30 βάζω το μπουφάν και φεύγω για την πόλη. Ο κόσμος να πηγαίνει στις δουλειές τους, πληρωμές, ψώνια, καφέ, στην τράπεζα και τα παιδιά στα σχολεία. Εγώ έκανα βόλτα δεν είχε πολύ κρύο, ήλιο με δόντια αλλά και πάλι πρέπει να προστατευομαστε από τον ιό. Στην συνέχεια πήγα σούπερ μάρκετ, δεν είχε πολύ κόσμο, αλλά στην έξοδο όμως ήταν ένας κύριος άστεγος που ζητούσε λεφτά, κρατώντας ένα μικρό πλαστικό ποτήρι με κάτι κέρματα μέσα. Εγώ τον κοίταξα στα μάτια και του έδωσα όσα έπιασε το χέρι μου. Μετά περπατώντας, ένιωσα για λίγο καλά γιατί με κάποιο τρόπο βοήθησα αυτόν τον άνθρωπο που έχει ανάγκη. Οι άνθρωποι δεν τιμούν ποτέ αυτά που έχουν και τα καταστρέφουν, μετά το παίζουν θύμα και ψεύτες και αρνούνται τα πάντα απειλώντας. Και μετά εσύ για να νιώσεις ότι αξίζεις , δίνες έστω κάτι από τα ψηλά σου και σου λένε " Ευχαριστώ πολύ άνθρωπε μου, να είσαι καλά." Αυτό είναι ένα παράδειγμα και δίδαγμα ότι τα χρήματα ναι μεν τα χρειαζόμαστε αλλά ότι και να κάνεις, μαζί σου δεν θα τα πάρεις. Η λογική δεν μπόρεσε ποτέ να περάσει το συναίσθημα, γιατί και τα δυο είναι ισοδύναμα. Αν δεν υπήρχε το συναίσθημα δεν θα υπήρχε και η λογική.
    ©poet_art

  • poet_art 96w

    " Επίγειος "

    Ο ύπνος δεν βοηθά
    Όταν έχεις κουραστεί,
    να περιμένεις ένα χαμένο
    Τρένο για να έρθει.

    Η στάσεις εκεί έξω στο κρύο
    Μετά τα μεσάνυχτα, είναι μακάβριες
    Σαν την ζωή που μας πλάθει ιστορίες
    Και σενάρια για να τις παίξουμε εμείς.

    Είσαι εκεί για όλους
    Έναν ώμο να κλάψουν και να τον σφίξουν,
    Όταν θα ουρλιάζουν δυνατά από την οργή τους.
    Είσαι ο ακροατής τους....
    Είσαι τα πάντα τους ,
    Και στο τέλος σε υποβαθμίζουν
    Για μηδενικό τους.


    Που είναι η δικαιοσύνη της ψυχής?
    Που είναι γραμμένη?
    Η Αντιγόνη πάλεψε για αυτές
    Για το δίκαιο της και κατέληξε,
    Από τον ίδιο συγγενή της
    Κλεισμένη σε έναν σπήλαιο
    Να πεθάνει.

    Πόσοι Κρέοντας θα γλεντούν
    Τα εγκλήματα τους, επιτέλους?
    Οι κοινωνία, οι άνθρωποι έγιναν
    Θεριά της Λερναίας Ύδρας,
    Τα παιδιά.

    Στο τέλος τα κουρασμένα πόδια σου,
    Θα σε οδηγήσουν στην εκκλησία
    Το μοναδικό καταφύγιο χωρίς δαίμονες και σαπίλα.
    ©poet_art

  • poet_art 96w

    " Στάχτες "

    Ότι ποιο όμορφο έχουμε σκεφτεί
    Μπορεί να γκρεμιστεί σε ένα δευτερόλεπτο.

    Όπως στην ζωή κάθε μέρα
    Δίνεις μάχες, να αποτρέψεις τα
    Πάντα και στο τέλος γκρεμίζονται
    Όλα.

    Και όμως όταν δεν ακούς κανέναν
    Πράττεις τα ποιο σωστά πράγματα,
    Για την δικαιοσύνη,την ελευθερία,
    Τα δικαιώματα σου.

    Οι ψυχικές πληγές από παιδί
    Ως την ενήλικη ζωή σου,
    Δεν θα κλείσουν ποτέ.
    Κοίτα να γίνεις όμως, ο ήρωας
    Των άλλων και να αποτρέπεις
    Τα πάντα, ώστε να μην μολυνθούν
    Και άλλες ψυχές.
    Μην γίνεις ο θύτης και ο βιαστής
    Άλλων ανθρώπων ή ψυχών.
    Γίνει ο ήρωας αυτός που θα
    Κάνει τα πάντα γύρω του,
    Για την ευδαιμονία των άλλων.

    Ώστε για τις δικές σου πληγές
    Έχουν μεταξύ τους,
    Έναν χιουμοριστικό διάλογο
    Κάθε μέρα και νύχτα,
    Κάνοντας παρέα ο ένας τον άλλον.
    ©poet_art

  • poet_art 96w

    " Μυστηριώδης"

    Ο ουρανός σκοτεινός και
    Καθαρός έχει τα άστρα με το φεγγάρι
    Για συντροφιά.

    Κλείνω τα μάτια μου ...
    Νεκρός παγωμένος ωκεανός
    Σφίγγω την γροθιά μου
    Και προχωρώ στα βαθιά.
    Όπως κάνω πάντα από παλιά,
    Η ζωή δεν είναι ερωμένες, αλκοόλ, τσιγάρο, πάρτυ, γλέντια και χαρά αλλά και πίκρες..
    Πολλές πολλές πίκρες φίλε μου, η πραγματικότητα.

    Δεν μπορώ να θυμηθώ..
    Δεν μπορώ να τις μετρήσω είναι άπειρες σαν τα αστέρια του ουρανού.
    Μαζί με τις άπειρες πληγές,
    Είναι και εκείνη μέσα σε αυτές.

    Αλλά τέλος ....ο νεκρός παγωμένος ωκεανός
    Δε θα ξυπνήσει ποτέ ξανά
    Και απλά θα μάχεται με τα άγια
    Κύματα του για την ύπαρξη του.
    Εγώ ο αιώνας...
    Εγώ ο μυστηριώδης τυφώνας.
    ©poet_art

  • poet_art 97w

    " Utopia Flows "

    I don't want reconnections from the past,
    They are shadows that will follow me
    Forever.

    Not a single voice
    Not a word I want to hear,
    I was in pain and now in silence
    I learned to exist when they killed me
    Now let them taste the consequences.

    And if she comes back with a heavy heart
    I'll tell her the words
    That were eating my belongings for a long time
    Under my breath.

    I fought for her
    I fought as it didn't go
    But she chose the stupid,
    Carrying and misunderstanding
    Everything. We were netrual talking ...
    But the bad already happened.

    I don't want anything to wake up again
    I have other headaches,
    A course a goal
    An element and an acquaintance,
    To do.

    I do not feel ...
    I do not feel...
    It's a utopia that flows like
    Storm.
    ©poet_art